دانشمندان استرالیایی موفق به ابداع قلمی شده‌اند که به آنها اجازه تولید بافت های جدید استخوان را می‌دهد. 



به گزارش ایسنا ، هنگامی که استخوان ها در سوانح یا در اثر قطع عضو می‌شکنند ، بافت درون آنها نیز آسیب می‌بیند که ساخت کاشت های جدید و کاربردی را مشکل خواهد ساخت. 

تیمی از محققان دانشگاه ولنگونگ با همکاری بیمارستان سنت وینست ملبورن برای حل این مشکل به ساخت یک چاپگر سه‌بعدی دستی موسوم به «قلم زیستی» (BioPen) پرداخته‌اند که نه تنها لایه‌های سلول بافت را بر روی استخوان آسیب‌دیده افزوده ، بلکه با اعصاب و عضلات موجود در آن نیز ترکیب می‌شود. 

این امر بدان معنی است که جراحان می‌توانند بجای هفته‌ها انتظار برای رشد بافت جایگزین ، کاشت های اختصاصی را در طول عمل جراحی طراحی کنند. 

فناوری قلم زیستی همچنین می‌تواند زمان بهبود را کاهش و شانس موفقیت در جراحی را افزایش دهد ؛ چرا که سلول ها با بافت موجود بیمار برای جلوگیری از رد سیستم ایمنی بدن ترکیب می‌شوند. 

از این دستگاه همچنین می‌توان برای اعمال داروهای دیگر به منظور افزایش رشد مجدد و بهبود استفاده کرد. 

نمونه پیش‌ساخت این قلم زیستی اخیر در دسترس پزشکان بیمارستان سنت وینست ملبورن قرار گرفته است. 

این قلم به شیوه مشابه چاپگرهای زیستی ، لایه‌های سلول و آلژینات یا عصاره جلبک دریایی را چاپ کرده و سپس آنها در یک ژل محافظ پوشش می‌دهد. 

دو لایه از ماده با یکدیگر در نوک قلم زیستی مخلوط شده و جراحان می‌توانند از این ترکیب برای طراحی یا پر کردن بخشهای آسیب‌دیده استخوان استفاده کنند. 

هنگامی که این ترکیب بر روی استخوان کشیده می‌شود ، یک نور فرابنفش آن را خشک کرده و جراح می‌تواند لایه‌های سلول یا به قول محققان «چارچوب استخوان» را تولید کنند. 

این سلول ها سپس تکثیر شده و در نهایت به سلول های بافت از جمله عصب ها یا عضلات می‌پیوندند. 

بیمارستان سنت وینست به کار بر روی بهینه سازی مواد سلولی برای پروژه‌های کارآزمایی خواهد پرداخت که قرار است سال آینده در مرکز پیشنهادی اکتشافات پزشکی آیکنهد در ملبورن اجرا شوند. 



محققان دانشگاه ولنگونگ پیش از این غضروف جدید زانو را از سلول های بنیادی بر روی چارچوب های چاپ سه‌بعدی پرورش داده بودند که می‌توان از آن برای درمان سرطان ها و آرتروز بهره برد. 

به گفته این محققان ، دستگاه قلم زیستی به جراحان کنترل بهتری بر محل قرار دادن مواد داده و همچنین زمان عمل را با انتقال مستقیم سلول های زنده و فاکتورهای رشد به محل جراحت کاهش می‌دهد ؛ این کار به افزایش سرعت بازسازی استخوان های کاربردی و غضروف کمک خواهد کرد.